Gebruikerservaring driewieler Midi - Monique van Stuijvenberg

Sinds 1,5 jaar ben ik de trotse eigenaar van mijn driewielfiets Midi van Van Raam. Je kunt wel zeggen dat ik verliefd ben op deze fiets. Dit zeg ik ook vaak tegen mensen als ze naar mijn fiets vragen. En ja, geestelijk gezien heb ik ‘echt wel alle kopjes in de kast’!

Monique-van-Stuijvenberg-op-driewieler-Midi-voor-trap
Monique-van-Stuijvenberg-op-driewieler-naar-ziekenhuis
Monique-van-Stuijvenberg-op-driewieler-Midi-voor-trap
Monique-van-Stuijvenberg-op-driewieler-naar-ziekenhuis

Knie artrose

Mijn naam is Monique (vrienden noemen me Mo), ben 59 jaar, woon in Den Haag en ik heb zware artrose aan mijn beide knieën. Tel daar mijn overgewicht bij op en het doelgroepplaatje is compleet. Ik pas er werkelijk perfect in. Natuurlijk kan artrose ook voorkomen bij jongere vrouwen, bij slanke vrouwen en ja hoor, ook bij mannen. Alleen geven de cijfers wel aan dat het vooral vrouwen zijn, vooral van mijn leeftijd en vooral met een maatje meer.

Ik wil een fiets!

Voor mijn diagnose Artrose kon ik met gemak met twee zakken kattengrit drie trappen oplopen. Nu is boodschappen doen al te veel. Ik vond het hoog tijd worden om deze neerwaartse spiraal te doorbreken en ik wist wat ik wilde. Daar had ik wel mijn huisarts bij nodig: ik wil een fiets! 

Ik heb dan geen goede knietjes meer, ik heb wel een fiets! De fiets van Columbus, mijn rijdende rots in de branding!

Uren heb ik gekeken op internet, gezocht bij de WMO-regels wat kan en wat mag. Mijn huisarts adviseerde om in ieder geval een fiets met trapondersteuning te nemen. Ik mag met mijn knieën geen kracht zetten bij het wegfietsen of worstelen met tegenwind. Ik kon me in haar advies wel vinden, maar ik wilde nog meer of beter gezegd, een wiel meer, want een driewieler zou waarschijnlijk wel door de WMO verstrekt kunnen worden.
 

De eerste ontmoeting met mijn fiets

Na maanden zeer ongeduldig wachten kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje: ik mocht mijn driewielfiets met trapondersteuning af komen halen bij de zorgwinkel. Heel eerlijk begon ik me al wat zorgen te maken. De aanvraag was gedaan in februari 2016 en in oktober van dat jaar was het dan zover. 
 

Gezonde spierpijn

Het grote fietsavontuur kon gaan beginnen en mijn eerste ritje van de zorgwinkel naar huis ging fantastisch. Het deed geen pijn aan mijn knieën en ik voelde op dat moment een grote vrijheid en dankbaarheid dat ik deze prachtige fiets van de gemeente mag gebruiken. De volgende dag voelde ik wel een gezonde spierpijn, maar dat was logisch, dit was een hele nieuwe belasting. Want hoewel er een ondersteuning op zit, trappen moet je echt wel.
 

Mevrouw zal ik u helpen met oversteken?

Soms wordt mijn driewielfiets direct gekoppeld aan een beperkte(re) geest. Alhoewel er niks mis is met mijn bovenkamer, leidt dit soms tot humoristische situaties. Een tijdje terug kwam er een vrouw met kordate stappen op mij afgelopen. Ze zei ‘Ik zal u even naar de overkant helpen mevrouwtje’. Ze stapte zo de drukke rijbaan op en wenkte me: ‘Ja komt u maar.. voorzichtig hoor, de autootjes wachten wel even’. Deze mevrouw had echt geluk dat ze niet uit haar schoenen werd gereden. Nadat we beide veilig en wel aan de overkant waren gekomen, heb ik haar uiteraard vriendelijk bedankt en vroeg ik of ze dit bij iedereen deed. Haar antwoord was ‘Nee natuurlijk niet, alleen bij mensen die het ‘nodig hebben’! Ik bedankte haar nogmaals, zwaaide en fietste in hoog tempo weg. Haar toch wel wat vertwijfeld achterlatend.
 

Rollend het ziekenhuis in   

Wie slecht ter been is moet slim zijn en brutale mensen schijnen de halve wereld te hebben. Ik heb dan geen goede knietjes meer, ik heb wel een fiets! De fiets van Columbus, mijn rijdende rots in de branding! Toen mijn zus in het ziekenhuis lag en ik haar wilde bezoeken, maakte ik me zorgen over de afstanden die ik in het ziekenhuis ter voet zou moeten afleggen. Met mijn fiets zouden deze afstanden geen probleem zijn. Maar mocht ik met mijn driewielfiets wel het ziekenhuis in? Ik heb de telefoon gepakt en de informatielijn van het ziekenhuis gebeld, mijn probleem uitgelegd en tevens mijn oplossing uit de doeken gedaan. Ik vertel er altijd bij, en er is ook geen woord aan gelogen, dat mijn fiets een aangepaste fiets is en valt onder ‘gehandicaptenvoertuigen’. Niet dat ik er trots op ben, maar het helpt. Het helpt om te mogen komen op plekken waar je niet gewoon mag fietsen, zoals de wandelpaden in het bos, de boulevard en het winkelcentrum. Gelukkig hielp het ook bij mijn vraag of ik met de fiets naar het ziekenhuis mocht; er was geen enkel bezwaar. Het enige wat ik wel even moest doen, was de verpleegafdeling in kennis stellen dat er bezoek kwam met een vervoermiddel wat niet alledaags te noemen was. Dank je wel HAGA ziekenhuis voor het meedenken en de toestemming om met de fiets naar binnen én boven te gaan.

Ik neem mijn driewieler overal mee naartoe en gelukkig is hij overal welkom. Zo gaat hij mee in de tram, fiets ik het gemeentehuis binnen en kon ik op de fiets mijn zus bezoeken in het ziekenhuis.

Op de fiets naar Varsseveld

Ik zou mijn fiets nu echt niet meer weg kunnen denken. Gelukkig kan ik in het seniorencomplex waar ik woon mijn driewielfiets goed kwijt in het parkeergedeelte onder het gebouw, hier laad ik de fiets ook op. Ik neem mijn driewielfiets echt overal mee naartoe en gelukkig is hij ook overal welkom. Zo gaat hij bijvoorbeeld mee in de tram, fiets ik het gemeentehuis binnen en kon ik op de fiets zelfs mijn zus opzoeken in het ziekenhuis. Als ik een ding mocht veranderen aan mijn fiets, zou ik graag willen dat ik een langere afstand met ondersteuning kon fietsen. Ik weet dat de afstand die je met een accu kan rijden afhankelijk is van veel factoren, waaronder gewicht en de mate van ondersteuning. Toch moet ik de accu te vaak naar mijn zin opladen. Gelukkig heb ik via het WMO kunnen regelen, na veelvuldig contact dat dan weer wel, dat ik een extra accu voor mijn fiets geleverd krijg. Hopelijk kan ik binnenkort langere fietstochtjes maken, want ik blijf wel graag in beweging. En wie weet, kan ik ooit nog op de fiets vanuit Den Haag naar Van Raam in Varsseveld fietsen om te kijken waar mijn fiets is gemaakt haha.
 
Mocht je nog meer verhalen van Mo (en haar fiets) willen lezen? Neem dan eens een kijkje op haar blog.
 
PS: Mocht je na het lezen van deze gebruikerservaring denken "Ojee, gaat dat wel goed met die fiets voor de trap?" (zie foto). Geen zorgen, uit betrouwbare bron (Monique van Stuijvenberg) hebben wij vernomen dat ze er niet vanaf is gereden! 

Monique van Stuijvenberg - Den Haag
Type: Midi